Ne Okudum

Hüsnü Arkan ile tanışmam Ezginin Günlüğü ile olmuştur aslında. Yazar kimliğinden önce şarkıcı ve besteci kimlikleriyle. Çok severek dinlediğim bir grup olduğundan grup üyelerini farklı mecralarda gördüğümde merakım depreşir. Hüsnü Arkan’ın yazar kimliğiyle tanışmam da işte böyle bir merakla keşfettiğim iktidarsiz.com adlı siteyle başladı. Çok keyifli bir site olduğunu düşünüyorum ve yazarında  yazılarının başarılı olduğunu düşünüyorum. Kitaplarıyla buluşmam ise bugünü buldu.  Yazarın 4 romanı birde şiir kitabı bulunuyor. Uyku yazarın 4. romanı.

Kitap, Müdür Bey diye adlandırılan karakterin günlüğü niteliğinde…

Franklin Flayer 1929 yılında Büyük Buhran’ dan bir kaç saat önce, 11 aydır gidip geldiği işinden istifa etmiş ve biraz hava almak için çalıştığı ofisin de içinde yer aldığı Küre Binasının çatısına çıkmıştı. Uzaklardan gelen oyuncu bir rüzgar –belki de kaderin nefesi- başındaki sarı şapkasını uçurarak  karşıdaki Buz ve Ateş Sigorta  Şirketi binasının 60 katındaki açık bir camdan içeri savurdu. Franklin aşağıya inerek, şapkasını almak üzere söz konusu binadaki 6000 numaralı terkedilmiş ofise gitti. Bu 6000 numaralı ofise ilk girişiydi.…

Masalları çok severim, dinlemeyi, okumayı, dilim döndüğünce de anlatmayı. Masalların gizli bir dili olduğuna, hatta büyülü olduklarına inanırım. Binlerce yılda birikmiştir çünkü. Kurtlarla Koşan Kadınlar ve onların yanında, onlarla birlikte koşmaya cesareti olan adamlar biriktirmiştir kelimeleri. Yolda zenginleşmiş, çoğalmıştır, ta bana kadar gelmiştir. Her masal bana anlatılır, her masal beni anlatır.

Kuzey içine girdiğim en güzel masallardan biri.

Saatçi Bayırı’nı ilk kez yayınlandığı 2006 yılında okumuştum. Kitabı neden satın aldığımı, niye seçtiğimi bilmiyorum. Çünkü ne Ayça Şen’i tanıyordum ne de yayınevini. Kapağının da o kadar albenili bir görüntüsü yoktu. Takdir-i ilahi işte. Kaderde Ayça Şen’le tanışmak varmış.

Yıllar sonra kitaplığıma hangi kitaba başlasam diye göz gezdirirken, gözüm yine Saatçi Bayırı’na takıldı. Okurken ne kadar çok eğlendiğimi hatırladım. Ayça Şen’le tanışmama sebep olan bu kitaptan sonra, onun Radikaldeki yazılarının da takipçisi olmuştum. İkinci romanını da okumuştum. Birden bu romanı tekrar…

Zamanya aynı evi paylaşan 2 arkadaşın bir gününün öyküsü. Bir şirkette çalışan ve o gün 28 yaşına basan Selim ile işi olmayan ve o gün bir iş görüşmesine gidecek olan Kerim.

Kerim’in kendince çok dürüst olarak hazırladığı özgeçmişine istinaden teklif edilen esrarengiz iş görüşmesi , saat 05:10’ da Kerim’in evden alınmasıyla başlar. Kerim’i aralarında görmek isteyen Zaman şirketi, Kerim için aynı günde 4 kıtada, 12 ayrı şehirde, birbirini takip eden görüşmeler ayarlamıştır.

En son söyleyeceğimi baştan söyleyeyim, kitap tam bir cümbüş, hatta cümbüş içre cümbüş. Bir tarafıyla tam Tarantino’luk bir roman, bir tarafıyla o kadar bizden ve bu topraklara ait ki! Romanın tam ortasında misafir sanatçı olarak Ersin Karabulut’un çizdiği bir hikaye de olunca, Kill Bill’de (O-Ren’ Ishii’nin çocukluğunu anlatan kısımda) olduğu gibi, Tarantino’nun kulaklarını çınlatmamak olmaz.

Birbiri içine geçmiş hikayeler ve birbirine ille de dokunan karakterlerle dolu olan bu kitap, bir aşk romanı, bir cinayet romanı, bir intikam romanı hatta bazı kısımları…

Romanda kendisine verdiği isimle Kafka, 15. doğum gününde evden ayrılacağına çok önceden karar vermiş ve hem zihnini hem de bedenini yıllardır bugün için hazırlamaktadır. 4 yaşındayken, annesi yanına evlat edinilen ablasını almış, kendisini, öz oğlunu arkasında bırakıp evi terk etmiştir. Kafka kendi yarattığı, alter-egosu diyebileceğimiz  “Karga adındaki delikanlı” ile yollara düşer. Nereye gideceğinin hiçbir önemi yoktur, yeter ki evinden ve uzun bir süredir konuşmadığı babasından uzak bir yer olsun. Babasının kendisi ile ilgili kehanetinden kaçmaktadır.

Yine bir Türk yazarı, yine bir ilk kitap ve yine yeni bir tanışma. Alper Canıgüz’ün ismine Murat Menteş’in “Dublörün Dilemması” adlı kitabının arka kapağı için yazdığı yazıda rastladım. Kendi kendime bu Alper Canıgüz, Murat Menteş’in kitabının arkasına yazı yazıyorsa, kesin o da aynı taifedendir dedim ve internette yaptığım araştırma sonucunda, Sabitfikir sitesinde kendisinin kitaplarına ulaştım. İyi ki de ulaşmışım.

Kitabın kapağı üzerinde “Psiko-Absürd Romantik Komedi” ifadesi yer alıyor. Yazar kitabını bu şekilde tanımlamış.

 15 Kasım 1992’de  bir Pazar sabahı Mariquita’da her şey çok sıradan başlamıştır ama kilise çanları dokuzuncu vuruşu henüz yapmışken,  bir anda ortaya çıkan üç düzine kadar adam bağıra çağıra ve havaya ateş açarak kasabaya dalar. Niyetleri karınlarını doyuracak kadar yiyecek ve yardım almak olan gerillalar,  kasabalıların kendilerine adeta dilenci gibi davrandıklarını görünce isteklerini değiştirler ve kasabadaki tüm erkekleri kendilerine katılmaya zorlarlar. Gönüllü olarak katılmayanlar ise oracıkta vurulur.

Dublörün Dilemması bir ilk roman. Kitap 2005 yılında yayımlanmış olmasına rağmen, ben  yazarıyla ancak tanışma fırsatı buldum. Hatta ben bu kitaba başladığımda, internetteki kitapçı sitelerinde kitap tükendi olarak gözüküyordu ama, ben okumayı bitiremeden, kitap yeni baskısını yaptı. Yani okumak isteyenler kitabı gayet rahat bir şekilde kitapçılardan temin edebilir. 

Kitabın konusu aslında oldukça karışık. Haldun Dormen’ in vaktiyle sahnelediği, sahneye açılan her kapıdan sürekli birilerinin girdiği ve çıktığı, bağırış çığırış konuştuğu,  kahramanlarının sürekli birbirlerine yalan söylediği, durumu kurtarmaya çalıştığı komedi oyunlarını andırıyor.…

Tünel’in bir ucundan girdim, Kahramanlara ve Mezarlara selam verdim ve  Karanlıkların Efendisi ile tanıştım. Çok yorgunum. Günlerdir Arjantin’in sokaklarında dolanıyorum, Arjantin tarihinin, hayır düzeltiyorum; insanlık tarihinin en karanlık sayfalarında gezindim, insanlık hallerinin en kötüleri ile karşılaştım.

Kah bilimin soğuk ama steril ve güvenli kulelerine çıktım, kah (dostlarımın benimle selamı sabahı kesmelerini göze alarak) sokaklara indim. Yazmam lazım! Bütün bu olanları birilerine anlatmam lazım, bana olanları birilerine anlatmam lazım.

Kitap bitti,  sonlarına doğru çok ağladım. Utanmasam masalara kapanıp ağlayacaktım. Gözyaşları boğazımda düğüm oldu, suyla bile yutamadım. Kitap bittiğinde, altmışlı yıllarda, ellerinde mendilleri, ağlamaktan kızarmış gözleriyle, yazlık sinemalardan çıkan ve “ay çok güzel filmdi, görsen nasıl da acıklıydı, bir ağladık, bir ağladık, sorma” diyen tombul teyzeler tadındaydım.

Ara not: Yazı spoiler içerebilir, ama koy verdim gitti, kimse kusura bakmasın.

Kahramanlar ve Mezarlar  Ernesto Sabato’nun üçlemesinin Tünel’den sonraki 2. kitabı. Sabato yine karanlık bir hikaye yazmış. Dünyada ve içimizde karanlıklar var çünkü.

Okuduğum bir kitap beni çok etkilediği ve bambaşka diyarlara götürdüğü zaman yani aslında kitapla ilgili çok şey söylemek istediğim zaman, tam tersi bir etki oluyor ve hiç bir şey söyleyemiyorum kitapla ilgili. Bu kitap da onlardan biri oldu. O kadar iyi kaleme alınmış bir metin ki elimdeki, ne desem eksik kalacak çünkü.