Abidin Dino’yu eskiden beri nedensiz severim. Duygularının doğallığıyla oluşturduğu çizimler, zorlamasız yazıları beni hep etkilemiştir. Bu kitabında da durum değişmedi ve Abidin Dino beni yine etkiledi.
Kitapta 1934 - 1940 yılları arasında yayınlanmış 5 öykü ve yayınlanmamış 3 kısa film öyküsü bulunmaktadır. Kitapta yazarın çizimlerine de yer verilmiştir. Bu da kitaba ayrı bir keyif katmış diye düşünüyorum.
Bir Kadının Yaşamından 24 Saat ve Bir Yüreğin Ölümü, Stefan Zweig’ın iki öyküsünün yer aldığı bir kitap. Öykülerin her ikisi de yaşamamak üzerine. Hayatlarını, fırsatlarını, duygularını yaşayamamış, o bir seferlik şansı iyi değerlendirememiş insanlarla ilgili iki öykü bulunuyor kitapta. İlk öyküde bir kadının tüm hayatını etkilemiş olan 24 saatlik bir macera, ikinci öyküde ise bir adamın tüm hayatını değerlendirmesine sebep olan olaylar anlatılıyor. Tabii ki karakterler didik didik edilmiş, detaylar öyküleri ve karakterleri gerçeğe olabildiğince yaklaştırmış.
13 Oct, 2009
Yazan: elfy | Kategori: Bilimkurgu| Deneme| Fantastik| Felsefe| Gerilim| Kategori Dışı| Kurgu| Otobiyografi| Polisiye| Politika| Tarih| biyografi| Öykü| İnceleme
Georges Perec Yaşam Kullanma Kılavuzu adlı kitabına Jules Verne’nin Michel Strogoff romanından bir cümleyi anarak başlamış:
“ Bak, bütün gözlerinle bak.”
Kitap boyunca baktım, bütün gözlerimle baktım. Kaçırdığım bir çok şey olduğunu/kaldığını, ama gördüklerimin beni dehşete düşürdüğünü, böyle bir deha karşısında bir kez daha şapka çıkardığımı söyleyerek başlamak istiyorum konuya. Enis Batur “Perec Kullanma Kılavuzu” adlı kitabı boşuna yazmamış. Hatta bir de belki “Yaşam Kullanma Kılavuzu Okuma Kılavuzu” yazılmalı. Çünkü kitabı bitirdiğimden beri bu kitabı nasıl yazabileceğimi düşünüyorum ve hala da bulamadım.
…
Sabahattin Ali’nin daha önce okuduğum Kuyucaklı Yusuf ve Kürk Mantolu Madonna ile yazarın ustalığında ki anlatımı keşfetmiştim. Yazarla ilgili okuduğum yazılarda ise öykücülüğünün daha ön planda olduğu vurgulanıyordu. Bu yazılar merakımı arttırınca bir öykü kitabını okumaya karar verdim.
Kamyon, böyle düşüncelerle başladığım bir kitap oldu. Okudukça yazarın romanlarında da var olan incelikli karakter anlatımlarının öykülerde de bulunduğunu gördüm.
Öykü okumayı severim. Roman kadar detay içermez, kısadır. Bu özelliği onu anlattığı konuyu anlatabilmekten alıkoymaz. Bir çırpıda okunuyor olması ve sonrasın da insanın kendini düşünürken yakalaması. İyi bir öykünün hissettirdikleri bunlar diye düşünüyorum.
Vüs’at Orhan Bener, Bu kitabındaki öykülerinde gündelik hayattaki konuları ele alıyor. Kitaba ismini veren öykünün girişi kitabın arka kapağı.
“ Benim saçlarım yumuşak. Havva’nın saçları keçe gibi. Annem ustura ile iki defa kazıttı saçlarını uzasın diye,ama uzamadı,kısa kaldı. Burnu da öyle biçimsiz ki! Yamyassı. Tıpkı okul kitabımızdaki maymunun burnuna…
