Hasan Ali Toptaş’ın okuduğum bu ilk kitabı, ince düşüncelerle dolu karanlık bir romandı. Kendine özgü anlatım tarzı ile en basit olaylarda bile derinleştikçe derinleşen bir duygu ve anı yoğunluğu yaratan, okudukça içine gömüldüğüm bir kitaptı. Uzun zamandır beni bu kadar sarsan ve kendimi içinde kaybettiğim bir kitap okumamıştım.
Hasan Ali Toptaş’ı Tosbaa vesilesi ile duydum, Gölgesizler ile ilgili yazdıkları ilgilimi çekti ve yazar ile tanışmak için rastgele bir kitap aldım.
Ne zamandır okumak istiyordum Hasan Ali Toptaş’ı. Hakkında okuduklarım, duyduklarım beni etkilemişti. Bir de yazarın kitaplarının İletişim Yayınevi’nden çıkıyor olması da bu isteği perçinledi. ( Bazı yayınevlerine karşı sempatim var nedendir bilmem ne çıkarsalar okumak istiyorum.)
Kitabın arka kapağında “Sadece Hasan Ali Toptaş okumak için bile Türkçe öğrenmeye değer.” ( Frankfurter Allgemeine Zeitung) diye bir tümce var. Çok iddialı bir söylemdi ve kitaptan beklentim gittikçe artıyordu. Bu tümce bana şunu da düşündürdü: Çok beğendiğim çeviri kitaplarını kendi dillerinde okuyabiliyor olsaydım bu…
