Ne Okudum

Tünel’in bir ucundan girdim, Kahramanlara ve Mezarlara selam verdim ve  Karanlıkların Efendisi ile tanıştım. Çok yorgunum. Günlerdir Arjantin’in sokaklarında dolanıyorum, Arjantin tarihinin, hayır düzeltiyorum; insanlık tarihinin en karanlık sayfalarında gezindim, insanlık hallerinin en kötüleri ile karşılaştım.

Kah bilimin soğuk ama steril ve güvenli kulelerine çıktım, kah (dostlarımın benimle selamı sabahı kesmelerini göze alarak) sokaklara indim. Yazmam lazım! Bütün bu olanları birilerine anlatmam lazım, bana olanları birilerine anlatmam lazım.

Kahramanlar ve Mezarlar  Ernesto Sabato’nun üçlemesinin Tünel’den sonraki 2. kitabı. Sabato yine karanlık bir hikaye yazmış. Dünyada ve içimizde karanlıklar var çünkü.

Okuduğum bir kitap beni çok etkilediği ve bambaşka diyarlara götürdüğü zaman yani aslında kitapla ilgili çok şey söylemek istediğim zaman, tam tersi bir etki oluyor ve hiç bir şey söyleyemiyorum kitapla ilgili. Bu kitap da onlardan biri oldu. O kadar iyi kaleme alınmış bir metin ki elimdeki, ne desem eksik kalacak çünkü.

“Juan Pablo Castel yani Maria Iribarne’yi öldüren şu ressam olduğumu söylemem yeterli olacaktır sanırım.” 

Ernesto Sabato Tünel adlı romanına böyle başlıyor.  Başarılı bir ressam olan Castel’in resim sergisi sırasında gördüğü bir kadına aşık olması, onu bulmak için yaptıkları, bulduktan sonra aralarında geçenler ve en nihayet Maria’yı öldürmesine kadar olan olaylar Castel’in  ağzından sanki sohbet eder gibi anlatılıyor bize. “…Bu itiraf sayfalarını yazmaya kalkışmamın nedenlerini kendime saklayabilirim ama… Beni anlayan biri çıkarsa diye duyduğum umut kanımı kaynatıyor. BİR TEK KİŞİ BİLE OLSA.”…